آقای احمدی‌نژاد، قذافی برادر شيعيان نيست!

درست در آستانه نهم شهریور ماه و همزمان با آغاز ماه مبارک رمضان که یاد آور خاطره تلخ ربوده شدن امام موسی صدر به دست حکومت لیبی است، در خبرها می خوانیم که قذافی برای دومین بار برای ریاست جمهوری ایران پیام تبریک فرستاده است و خود را برادر ایشان خوانده است. این پیام در آستانه سالگرد جنایت بزرگی که هیچ گاه از ذهن شیعیان جهان به خصوص مردم ایران زدودنی نیست، به چه معنا می تواند باشد؟ پاسخ اینگونه پیام ها چه گونه باید باشد؟ آیا سکوت درباره اینگونه سخنان از سوی حکومت شناخته شده ای که بارها و بارها مقامات بین المللی و داخلی آن را جنایتکار شمرده شده‌اند و این مسئله را اثبات کرده‌اند، تحمل پذیر است؟

چند روزی بیشتر تا نهم شهریور نمانده است و از طرفی پس از سی و یک سال دوباره ماه مبارک رمضان و شهریور ماه همچون زمان ربوده شدن امام موسی صدر، با هم مطابق شده اند و بیش از هر سال، دل های داغ دیده را به یاد آن سید بزرگوار در بند می اندازد.

نهم شهریور سالروز جنایتی بزرگ است. جنایتی که هنوز هم ادامه دارد. جنایتی که در گذشته و تمام شده نیست. جنایتی که سی و یک سال است در حال وقوع است.

کسی در لیبی زندانی است. در کشوری که جناب قذافی و تبریک‌گوی این روزها، تحت سلطه دارد، گم شده است. و بنا بر اخباری که از این و آن می رسد زنده است و در زندان های لیبی اسیر است. نهم شهریور صرفاً سالگرد یک جنایت نیست. سالگرد آغاز جنایتی بزرگ است که به مدت سی و یک سال ادامه یافته و متأسفانه گاه احساس می شود که به فراموشی سپرده شده است.

نهم شهریور سالروز ربوده شدن اندیشه ای است که می توانست ما را و تمامی شیعیان را از اوضاعی که در آنیم نجات دهد. می توانست رهایی بخشمان باشد همان گونه معدود نوشته ها و سخنرانی های بجا مانده از آن فکر درخشنده، بسیار برایمان راهگشاست.

اکنون جای این پرسش هست که آیا چنین تبریکی باید پذیرفته شود؟ چنین تبریکی باید همچون یک افتخار تلقی شود و در رسانه های کشور بی هیچ توضیحی درباره این جنایت زنده، پوشش داده شود؟ آیا این به نوعی روی خوش نشان دادن به دولت و حکومتی نیست که امنیت ملی ایران را خدشه دارد کرده و می کند و بر این عملش مصر است؟

آیا این برادری چیزی است که جمهوری اسلامی ایران بتواند به آن افتخار کند یا حتی آن را بپذیرد و به روی خودش نیاورد که کسی که بی شرمانه خود را برادر رئیس جمهور ایران می نامد کسی است که در طول سی و یک سال به همه قوانین بین المللی و بشر دوستانه نسبت به این اقدام ظالمانه دهن کجی کرده و این ظلم بی مانند را در حق یک شهروند ایرانی کرده است؟ آن هم نه یک شهروند عادی بلکه کسی که مایه افتخار عصر و کشور بوده و امام خمینی بارها و بارها زبان به تحسین بی مانندی از او گشوده بود.

مگر فراموشمان شده است که امام خمینی از پذیرفتن قذافی به حضورش به خاطر این جنایت او، ابا کرده بود و گفته بود تا مسئله آقا موسی روشن نشود، هیچ گاه وی را به حضور نخواهد پذیرفت؟

امید داریم که مسئولان کشور و به خصوص جناب آقای احمدی نژاد که مخاطب این نامه بوده است، این تبریکی را که در واقع پذیرفتنش «تسلیت»ی برای تأیید ملکوک و خدشه دار شدن امنیت ملی کشورمان ایران است، توهین به خود تلقی کنند و آن را رد کنند و در برابرش مهر سکوت بر لب نزنند.

منبع: آينده نيوز

نظرات (3)

نوشتن نظر
نام:
نظر:
كد:*
	من اين نظر را دوستانه جهت تماس ارسال ميكنم

Powered by IranSohrab -Mahmoud Ghoochani v.1.4.6